Entradas

Mostrando las entradas etiquetadas como amistad

Gran Premio Internacional de Motos Clásicas. Entre Cádiz y Sevilla.

Imagen
Contenido originalmente publicado y extraído del desaparecido Foro Royal Enfield España. En esta ocasión salieron desde Sevilla cuatro Royal Enfield que se encontraron a medio camino de Jerez con otras tres, y ya en Jerez con una treintañera BMW R100RS. Como siempre un grupo de "güena gente". Esta vez sin averías extrañas en la Parsi gracias al Sistema A.C.O. y a una mochila de lo más sorprendente. Pues bien; como suele pasar salimos con retraso tanto desde Sevilla como desde Sanlucar de Barrameda,

Rodando en moto por Los Pueblos Bancos.

Imagen
Contenido originalmente publicado y extraído del desaparecido Foro Royal Enfield España. Antes de que suene el despertador ya llevo alguna que otra hora despierto pensando en la excursión. A las ocho y pico en planta, ducha, café, previsión meteorológica, consulta del foro por si acaso, disfrazarse de motero, sacar a Parsi y directos a la gasolinera más cercana a ajustar las presiones y llenar el depósito. Y ya vamos tarde. Cinco minutos retrasado llego al Puesto los Monos, y oh sorpresa; allí no hay nadie.

Libres dos males da nosa ialma...

Veamos: Sevilla, Rias Baixas, Tierra de Cádiz, salmón, tabulé, tiramisú, tabaco brasileño, queimada con su conjuro, el sonido del agua, la brisa nocturna, estrellas, luna, Nube, Roberto, Loli, Afú y un servidor... Joder, qué noche. ¿Alguien da más? ¡Os quieroooooooo! Jajajaja. Mouchos, coruxas, sapos e bruxas. Demos, trasnos e dianhos, espritos das nevoadas veigas. Corvos, pintigas e meigas, feitizos das mencinheiras. Pobres canhotas furadas, fogar dos vermes e alimanhas. Lume das Santas Companhas, mal de ollo, negros meigallos, cheiro dos mortos, tronos e raios. Oubeo do can, pregon da morte, foucinho do satiro e pe do coello. Pecadora lingua da mala muller casada cun home vello. Averno de Satan e Belcebu, lume dos cadavres ardentes, corpos mutilados dos indecentes, peidos dos infernales cus, muxido da mar embravescida. Barriga inutil da muller solteira, falar dos gatos que andan a xaneira, guedella porra da cabra mal parida. Con este fol levantarei as chamas deste lume que asemell...

Ítaca.

Yo tampoco sé a dónde voy. Quizás sea esa la verdadera cordura. ¿Dónde está mi patria? ¿Dónde está mi felicidad? Yo no quiero viajar atado al mástil. No sé por qué no debo desviarme de un camino que no sé a dónde me lleva. Yo quiero escuchar el canto de las sirenas de cerca. Yo no entiendo de estrellas que me guíen, ni de penélopes que me esperen. Ni siquiera sé qué hago embarcado en esta odisea. Me vi de repente en medio del mar sin otra opción que navegar. Nadie me dijo cuál era mi destino, ni me dio el rumbo a seguir. Entre idas y venidas, de vez en cuando, veo una isla que ya conozco. He descansado otras veces allí. Su bahía es grande y buen refugio. Es familiar, siempre lo es. Pero nadie me (re)conoce allí. Las tormentas no se atreven a entrar, la costa me arropa. Las bodegas ya están llenas de nuevo. Y me voy con la sensación de dejar algo mío atrás. Nuevos puertos, nuevas gentes, vientos fuertes, calmas chichas, mares cálidos, ocasos tranquilizadores, cabos fieros, océanos fríos...